Geboren en getogen in Brabant woont de heer Van der Heijden (77) nu in Villa Sluysoort, in Maarssen. ‘Na de middelbare school ben ik gaan studeren in Eindhoven, chemische technologie. Dat was een geweldige tijd!’ Je hoort het nog terug in de manier waarop hij het vertelt. Na zijn afstuderen kwam hij al snel bij Shell terecht. ‘Ik heb echt overal in Nederland gewerkt’, vertelt hij. ‘Mijn vrouw wilde liever geen uitzending naar het buitenland, dus dat hebben we nooit gedaan. Maar ik ben wel veel voor Shell op reis geweest, de hele wereld over.’ Het typeert hem: meebewegen met het leven zoals het komt.
Een leven in beweging
Al snel kwamen er twee kinderen, een zoon en een dochter. Maar toen zij nog maar net volwassen waren overleed hun moeder, de vrouw van de heer Van der Heijden, aan kanker. Hij was toen pas begin vijftig en stond er opeens alleen voor. Een periode die zijn leven in korte tijd volledig op zijn kop zette. Ook op het werk ging het op hetzelfde moment door reorganisaties minder goed. ‘Toen viel ik in een zwart gat. Maar daar ben ik gelukkig weer uit gekrabbeld.’ Hij zegt het nuchter, maar de impact ervan laat zich raden.
Meneer ging opnieuw werken voor Shell en vertrok voor ruim een jaar naar Singapore. In de tussentijd had hij zijn nieuwe partner leren kennen, Els. Zij kwam hem meerdere keren opzoeken en ze kregen een vaste relatie. Samen reisden ze ook naar andere landen in Zuid-Oost Azië. ’We besloten dat we niet meer gingen samenwonen. Zij woonde heerlijk naast haar dochter en we wilden allebei graag ook ons eigen leven houden.’ Dat ging prima! Het gaf ruimte en een manier van samen zijn die bij hen paste. Na zijn pensioen trokken ze er samen veel op uit, vooral in Europa.
Samen, zoals het ging
Tot er allerlei lichamelijke mankementen kwamen. Meneer Van der Heijden heeft last van polyneuropathie, een aandoening in het zenuwstelsel waardoor hij steeds minder gebruik kon maken van zijn benen. ‘Ik speelde altijd veel golf en tennis, we wandelden en fietsten. Dat lukte allemaal niet meer. Nu heb ik sinds een paar maanden een rolstoel.’ Stap voor stap viel er steeds meer weg. Toen kwam er ook nog een oogaandoening om de hoek, waardoor de heer steeds slechter zicht kreeg. ‘Autorijden kon ook niet meer.’ Zijn wereld werd merkbaar kleiner.
Meneer Van der Heijden en zijn partner Els gingen alsnog samenwonen, zodat zij voor hem kon zorgen. Maar na een paar jaar werd ook Els ziek. Meneer Van der Heijden schiet even vol als hij erover vertelt. ‘Het is met haar allemaal goed gekomen maar het was een zware tijd. En voor mij zorgen kon niet meer.’ Opnieuw kwam er een moment waarop het leven om een andere oplossing vroeg.
Een nieuwe fase
Ruim een half jaar geleden is hij in Sluysoort komen wonen en zijn ze dus opnieuw gaan ‘latten’. ‘Als je vier jaar samen bent geweest, is dat opeens wel weer wennen! Maar de mensen die hier werken zijn zo lief en denken zo goed mee. Ik heb nu een extra bed in mijn appartement en Els logeert hier wekelijks. Soms ga ik met een van de vrijwilligers naar buiten. Door de rolstoel kan dat nu weer.’ Kleine dingen, die ineens weer mogelijk worden.
Verder leest de heer Van der Heijden veel: dagelijks de krant maar ook stapels met boeken. ‘En afgelopen zondag ben ik met Els met de taxi weer eens naar ons favoriete Thaise restaurant geweest, dat was zo geweldig! Ik heb veel moeten inleveren, maar ik ben heel blij dat ik hier nu woon.’ En juist daarin zit zijn kracht: blijven kijken naar wat er nog wél is.
