Bij Villa Duinstaete in Bloemendaal zorgt een bijzondere fiets voor grote momenten van geluk. Dankzij een samenwerking met De Zonnebloem beschikt de villa over een zogeheten duofiets: een elektrische fiets waarop bewoners samen met een gastvrouw of familielid veilig en comfortabel op pad kunnen. De fiets blijkt een schot in de roos. Bewoners kijken ernaar uit om bij mooi weer naar buiten te gaan.
Gastvrouw Brenda van Norel vertelt: “Het is een ideaal apparaat. De fiets is elektrisch, licht en wendbaar. Bewoners stappen makkelijk op dankzij de draaibare stoel en kunnen zelf kiezen of ze meetrappen. En als dat niet lukt, leggen we een plankje onder hun voeten en is het net alsof ze gewoon op een passagiersstoel zitten.”
Een fiets die deuren opent
Vandaag staat er een ritje gepland met mevrouw Kaars-Sijpestein. Dat doen ze zeker een keer per week, als het weer het toelaat. Mevrouw kijkt er erg naar uit, al vindt ze het ook spannend. Ze heeft geheugenproblemen, waardoor het elke keer weer voelt alsof ze voor het eerst gaat. ‘Ik kom uit Heemstede,’ vertelt ze. ‘Ik heb er mijn hele leven gewoond en het is heerlijk om hier te fietsen en plekken van vroeger te zien.’ Wij sluiten aan bij Brenda en Justine, mevrouw Kaars-Sijpestein wil graag bij haar voornaam worden genoemd. ‘Leuk dat jullie meegaan, dan ga ik jullie eens laten zien wat voor mens ik ben,’ belooft ze.
‘Waar wil je heen?’ vraagt Brenda aan Justine. Even blijft het stil. Brenda stelt voor om naar de nabijgelegen Ruïne van Brederode te fietsen en Justine knikt instemmend. Als ze de ruïne ziet, slaakt ze een zucht van verrukking: ‘Dit ken ik, hier kwam ik vroeger ook vaak.’
Vol verhalen
Het fietsen gaat inmiddels ontspannen. Justine trapt rustig mee en geniet zichtbaar. De route
voert verder door de duinen richting de Kennemerduinen, waar we pauzeren aan het water. We kijken uit over de plas en Justine mijmert over de tijd dat ze hier met haar familie kwam. ‘Ik
kom uit Heemstede’, benadrukt ze nogmaals, ‘ik heb hier mijn hele leven gewoond.’ Ze is nu ook aan ons gewend en dan komen de verhalen vanzelf: ‘Ik heb Nederlandse Taal- en Letterkunde gestudeerd en daarna kwam ik in de filmwereld terecht. Dat had ik van mijn vader, die deed dat werk ook, en ik mocht in de vakanties met hem mee en ontdekte mijn passie voor het schrijven en produceren van scenario’s.’ Brenda vult met gepaste trots aan dat ‘haar’ Justine als producent betrokken was bij films als Zwartboek (dat dat jaar de Nederlandse inzending voor de Oscars was) en series als Oud Geld. Justine zelf knikt instemmend bij het horen van de bekende namen, maar doet haar carrière daarna met een grote glimlach af als ‘allemaal flauwekul!’
Buiten zijn doet wonderen
Voor Brenda is het werken met de duofiets minstens zo bijzonder: ‘Ongelooflijk toch, dat dit mijn werk is? Buiten zijn op zulke mooie plekken, samen met bewoners.’ Zo maakt ze iedere week met meerdere bewoners een tochtje. De duofiets staat op droge dagen zichtbaar buiten, wat uitnodigt tot spontane ritjes. Sommige bewoners melden zich vanzelf, anderen hebben een
klein zetje nodig. Maar één ding is zeker: wie eenmaal gaat, wil vaker.
Rust en aandacht na afloop
Na het uitstapje fietsen ze rustig terug naar de villa. Binnen is het drukker – er is een lezing gaande over Christian Dior – maar Brenda leidt ons naar een stillere zitkamer, om Justine te behoeden voor te veel prikkels na de tocht. We drinken samen een kop thee en Brenda stelt voor om later nog even Braintrainer te doen, een programma met spellen dat helpt om prikkels te verwerken. Justine glimlacht: ‘Mijn hoofd doet soms raar, maar in woordspellen ben ik nog altijd heel goed.’ Brenda bevestigt dat: ‘Je corrigeert ons altijd als we iets fout zeggen. Maar van jou vinden we dat niet erg, want wij zijn gek op je!’ Justine kijkt haar aan met een alerte blik in haar ogen: ‘Dat is je geraden!’
Kleine momenten, grote betekenis
Tot slot laat Justine trots haar appartement zien, met foto’s uit haar carrière. Vanaf haar balkon kijk je uit over de duinen. Beneden staat de duofiets alweer klaar voor een volgend ritje. Een eenvoudig hulpmiddel, maar met een groots effect: beweging en herinnering maken het leven van de bewoners van Villa Duinstaete weer even wat groter.
