Als Celine Brakkee over haar werk praat, hoor je het meteen: zij houdt van het vak én van de mensen die het vak dragen. Ze is coördinerend verpleegkundige bij Villa Marijke Elisabeth in Hilversum. Haar rol? Breed, stevig en menselijk tegelijk. Maar bovenal: midden in het team én dicht bij de bewoners.
“Ik ben voornamelijk verantwoordelijk voor het zorgteam én voor de bewoners.” Celine stuurt het zorgteam aan, bewaakt kwaliteit, zorgt dat dossiers kloppen, organiseert artsenvisites en schakelt met disciplines zoals de specialist ouderengeneeskunde en psycholoog. Ze houdt de lijnen kort, de communicatie strak en de samenwerking gezond. Want, zegt ze nuchter: “Met je collega’s moet je echt op één lijn staan, anders werkt het gewoon niet.”
Die helderheid zit ook in haar samenwerking met locatiemanager Jeroen. “Ik voel volledig vertrouwen en ruimte om mijn werk te doen. En we weten elkaar te vinden als het moet.” Ze overleggen regelmatig en houden elkaar scherp waar nodig. “Als ik het ergens niet mee eens ben of een ander idee heb, kan ik dat zeggen.” Die openheid maakt de samenwerking prettig en vanzelfsprekend. Geen gedoe, geen ingewikkelde lagen, maar elkaar vertrouwen in ieders rol.
Maar haar werk is meer dan organiseren en structureren. Ze wil bewoners kennen, écht kennen. De bewoner achter het zorgplan. Daarom werkt ze bewust mee. “Ik vind de zorg op de werkvloer heel belangrijk. Ik werk zelf ook mee. Dan kan ik zien wat er gebeurt. Alleen achter mijn laptop zou voor mij geen voldoening geven. Dan heb ik het gevoel dat ik de bewoners niet ken.” Ze wil weten wat een bewoner vroeger deed, wat iemand raakt, hoe een wond eruitziet, hoe iemand reageert op een bepaalde benadering. “Als je de bewoners niet écht kent, praat je al snel óver iemand in plaats van mét iemand.” Dat is voor haar de kern van goede zorg.
Een vak dat raakt
Al dertig jaar werkt Celine in de ouderenzorg. “De ouderenzorg is gewoon het mooiste vak dat er is.” Niet omdat het ogenschijnlijk makkelijk is, maar omdat het echt is. Kwetsbaar, vol levenservaring. En soms: het laatste hoofdstuk. Maar wel één waarin je kijkt wat nog kan, wat nog belangrijk is.
“Uiteindelijk begeleid je bewoners naar het einde. Inclusief de familie. En dat raakt me wel.” Juist in die laatste levensfase wil ze zorgvuldig zijn. “Je bouwt een band met elkaar op. En je wil het – als de tijd komt – zo goed mogelijk afsluiten.” In gesprek blijven: met de bewoner, met familie, met behandelaren. Wensen helder krijgen. Samen met de familie aansluiten bij wat voor de bewoner belangrijk is.
Structuur én sfeer
In haar werk komen twee werelden samen: structuur en sfeer. Op de vraag wat voor haar het zwaarst weegt, is ze helder. “Het moet volgens de regels lopen. Daar ben ik wel van.” Voor Celine geven regels geen beperking, maar stabiliteit. “Als de basis klopt, kun je menselijk blijven. Dan weet iedereen waar hij aan toe is.” Juist in emotionele fases geeft die duidelijkheid houvast.
Maar structuur alleen is niet genoeg. “Sfeer is heel bepalend voor de villa. Hoe we met elkaar omgaan.” In haar ogen kun je niet kiezen: je hebt ze allebei nodig. Structuur zónder sfeer wordt kil. Sfeer zónder structuur wordt rommelig. En rommelig, dat is in een villa funest, voor bewoners én voor collega’s.
Aandacht in de praktijk
Bij Zorggroep De Laren draait het om aandacht en voor Celine begint aandacht met iets eenvoudigs: luisteren. “Luisteren en gehoord worden is voor mij de belangrijkste hoofdmoot in mijn werk.” Niet alleen richting bewoners, ook richting collega’s. Een team dat zich gezien voelt, functioneert beter. En een team dat beter functioneert, levert betere zorg. “Als mensen het gevoel hebben dat je ze ziet en hoort, krijg je veel sneller dingen voor elkaar. Dat geldt voor bewoners, maar net zo goed voor medewerkers.”
En precies daar merkt Celine wanneer haar werk klopt, wanneer ze echt iets betekend heeft. “Als ik een goede dag heb gehad in de villa. Met zowel de bewoners als met mijn collega’s. Een goede samenwerking.” Ze vindt het belangrijk dat er ruimte is om met elkaar te sparren: wat ging er goed, wat ging er fout. En dan komt die zin die alles samenvat: “Als de machine goed geolied loopt, ben ik aan het einde van de dag heel content.”
Aandacht is voor haar een absolute randvoorwaarde. Het is werkgeluk-management, kwaliteitszorg, teamdynamiek. En ja: soms ‘gewoon’ even een luisterend oor zonder alles te willen fixen. “Je hoeft het niet altijd op te lossen. Soms is het gewoon al fijn genoeg om even je verhaal te kunnen doen.”
Waarom Zorggroep De Laren
Wat haar vanaf het eerste moment aantrok is precies wat ze nu ook als kracht benoemt: kleinschaligheid en betrokkenheid. “Je wordt hier gezien als mens.” Geen grote, anonieme organisatie, maar korte lijnen. Bestuur dat binnenloopt. Collega’s die elkaar kennen. “Als Esther of Roy langskomen, vragen ze altijd even hoe het gaat. Dat vind ik zo belangrijk.”
Ze ziet bovendien hoe de villa werkt als geheel: zorg, huishouding, horeca, teams die in elkaar overlopen. “Werk moet werken, maar het moet ook gezellig zijn. Je moet vrij kunnen zijn om dingen te kunnen zeggen.” En in een villa waar aandacht geen poster aan de muur is, maar gedrag in het moment, ontstaat ruimte voor momenten die niet in protocollen passen: “Een boottochtje met een bewoner. Even ergens een kopje koffie drinken. Dat kan hier allemaal.”
De doelgroep spreekt haar in het bijzonder aan. “Het zijn mensen die wat te vertellen hebben. Mensen met levenservaring, vaak hoogopgeleid, met ieder hun gewoontes en voorkeuren.” Dat vraagt afstemming en sensitiviteit en precies dat vindt Celine interessant. “Ik vind het een uitdaging om te kijken wat er speelt en hoe we het kunnen oplossen.” Vooral bij bewoners met dementie ziet ze die uitdaging. “Je moet blijven zoeken. Naar momenten, mogelijkheden. Wat raakt iemand nog? Waar reageert iemand op?” Door levensverhalen te kennen en écht te luisteren, kun je aansluiten bij wie iemand was, en nog steeds is.
In de loop der jaren merkte ze bovendien dat ze uitdaging nodig heeft in haar werk. “Ik heb die prikkels nodig om scherp te blijven,” zegt ze. “Dat heeft me al die jaren gevormd tot de verpleegkundige die ik wil zijn.”
Recht door zee, met een zacht randje
Als je haar vraagt welke eigenschappen ze meebrengt, is ze stellig. “Ik ben heel direct.” Ze zegt dingen duidelijk, maar ‘wel op een nette manier’, zodat het landt. Ze blijft objectief in het team, iets wat zeer belangrijk is als je veel hoort en ziet. “Je moet eigenlijk heel neutraal in het werkveld staan. “Als mensen persoonlijke dingen vertellen, moet je dat bij je (kunnen) houden. Dat geeft ook vertrouwen.” Collega’s weten dat ze bij haar binnen kunnen lopen. “Ik ben open, toegankelijk. Als je afwerend bent, komt niemand bij je.” Dat openstaan, zonder oordeel, vindt Celine echt heel belangrijk.
“En: betrouwbaarheid. Als er een afspraak is gemaakt, dan hou ik me daar ook aan. Voor bewoners is dat goud waard. Dat ze enerzijds gehoord worden en dat je er ook iets mee doet.”
Aandacht zit ook in hoe je met elkaar werkt
Goede zorg is voor Celine geen optelsom van taken die je afvinkt. Het is een team dat samenwerkt. Bewoners die zich gezien voelen. Structuur die rust geeft. En sfeer die het menselijk houdt.
Een plek waar je met je hart kunt werken, zonder jezelf kwijt te raken. “Je moet het werk wel kunnen doen met je hart. Want als je de automatische piloot de overhand laat, dan zie je de mens niet meer, maar alleen nog de taak.” En als Celine aan het einde van de dag de deur achter zich dichttrekt, na een dag waarop het klopt – in de zorg, in het team, in de samenwerking – dan weet ze het: Vandaag heeft ertoe gedaan.
