Mevrouw Van Harskamp (86) was 54 jaar samen met haar man. Ze woonden in Bilthoven en kregen twee kinderen. ‘Het waren moeilijke jaren, zo net na de oorlog,’ herinnert ze zich. Toch vond ze haar weg. ‘Ik haalde mijn MULO-diploma en daarna nog extra diploma’s in boekhouden en administratie. En ik was de secretaresse van de eerste vrouwelijke hoogleraar aan de hogeschool van Wageningen,’ vertelt ze met een glimlach.

Met aandacht gemaakt

Na haar huwelijk stopte ze met werken, zoals dat toen ging. Maar stilzitten deed ze niet. Naast het zorgen voor de kinderen en het runnen van het huishouden, ontwikkelde mevrouw Van Harskamp zich tot een zeer bekwaam quiltmaakster. Ze glundert als ze erover vertelt: ‘Ik werkte echt met mooie, dure stoffen. Met een enkel wandkleed was ik soms wel een jaar bezig! Ik deed alles met de hand. Toen de naaimachine kwam vond ik er niets meer aan.’

Haar quilts hingen in de kerk en op exposities. In haar appartement hangen er nog twee. ‘De kerk heeft mijn kerstquilt. Die hangt er nog ieder jaar. Daar ben ik zo trots op.’

Een vertrouwde plek

Ook haar tuin was jarenlang haar plek. ‘We hadden een hele ruime tuin rondom ons huis. Daar was ik uren bezig.’ Later verhuisden zij en haar man naar Maarssen, vlakbij Villa Sluysoort. Elf jaar geleden besloten ze er samen eens een kijkje te gaan nemen, voor later misschien. ‘Het voelde meteen goed.’ Maar enkele weken later overleed haar man plotseling. ‘En toen was ik alleen.’

Als het leven kleiner wordt

Ze bleef nog jaren thuis wonen, maar haar wereld werd kleiner. Lopen ging moeilijker, haar handen wilden niet meer zoals vroeger. ‘Ik moest stoppen met quilten, kon niet meer koken en mijn rijbewijs moest ik inleveren. Dat vond ik moeilijk.’

Opnieuw een ritme

Een half jaar geleden nam ze alsnog de stap om te verhuizen naar Villa Sluysoort. En daar heeft ze geen spijt van. ‘Ik heb een ruim appartement. En ze zijn hier zo lief. Het geeft ook mijn kinderen rust.’ Haar dagen hebben weer ritme gekregen. Met gesprekken, een borreluurtje en soms een rosé’tje erbij. ‘Natuurlijk is het moeilijk om ouder te worden, maar ik heb het hier erg naar mijn zin.’

Gerelateerde verhalen

  • Bewoners aan het woord

    “Ik ben een tropenkind gebleven”

    Mevrouw Van den Berg — Bewoner Villa MaJa

  • Bewoners aan het woord

    Ik heb veel moeten inleveren, maar ik ben heel blij dat ik hier nu woon

    De heer Van der Heijden — Bewoner Villa Sluysoort