Tussen het groen van Bloemendaal staat een villa waar rust en aandacht de toon zetten. Villa Duinstaete ademt precies datgene wat Petra Ouendag belangrijk vindt: openheid, warmte en een sfeer waarin bewoners zich gezien voelen. Als locatiemanager weet Petra precies wat ze hier wil creëren: een thuis dat licht ademt en uitgaat van het positieve in het leven.
“Het moet een plek zijn waar gelachen mag worden,” zegt ze. “Waar aandacht vanzelfsprekend is en waar ruimte is voor wie iemand wás én voor wie iemand nú is, in een fase van het leven die vaak kwetsbaar is.”
Van Martinair tot Joop van den Ende
Petra komt niet uit de zorg. Haar loopbaan begint in de lucht; als stewardess bij Martinair. “Als je érgens leert wat dienstverlening is, dan is het daar,” zegt ze. “De passagier staat centraal en elk detail telt.” Daarna volgt ruim vijfentwintig jaar in de theater- en live-entertainmentwereld, bij het bedrijf van Joop van den Ende. Ook daar draait alles om beleving. “We waren continue bezig met de customer journey. Klopt elk stapje? Aan welk knopje kunnen we nog een klein beetje draaien om het beter te maken? We gingen voor een tien en niet minder.”
Die mix van hospitality, oog voor detail, procesdenken en echte aandacht neemt ze mee naar Villa Duinstaete. Maar nu is het verschil heel duidelijk: de ‘gasten’ blijven niet één avond, ze wonen hier. “En dat is wat ik zocht,” vertelt Petra. “Niet meer dat kortstondige contact, maar écht verbinden. Een relatie opbouwen en onderhouden. Iets betekenen in iemands leven, niet alleen voor een leuke avond, zoals in het theater.”
Hoe Petra bij Zorggroep De Laren terechtkwam
De overstap naar de zorg is voor Petra dus een bewuste keuze. Ze wilde meer betekenis, méér mens achter het werk. Tijdens haar sollicitatie bij Zorggroep De Laren zit ze niet alleen tegenover directie en staf, maar ook tegenover bewoners en collega’s. “In Villa Duinstaete zat onder anderen een bewoner in de sollicitatiecommissie. Dat vond ik zó mooi,” zegt ze. “Hij zei tegen mij: als u dan hier zou komen hè, moet u het eigenlijk zo zien, dat we een soort grote familie zijn. Wij zitten allemaal bij u aan tafel. We wonen in uw huis en ú moet ervoor zorgen dat het voor ons goed verzorgd wordt. Dat raakte me. Want precies dát is mijn verantwoordelijkheid.”
Villa Duinstaete: open, warm en divers
Villa Duinstaete is een relatief jonge, modern vormgegeven villa. Voor Petra voelt het als een hele goede match. “Ik noem het een open en warme villa. We hebben 24 appartementen en twee zorgkamers, met heel verschillende bewoners. Juist die diversiteit vind ik mooi. Het is logisch dat iedereen zijn eigen geschiedenis, gewoontes en voorkeuren meeneemt. Ik vind het belangrijk dat je hier mag zijn zoals je bent.”
Ze is zich er van bewust dat voor veel bewoners de villa hun laatste woonplek zal zijn. Dat vraagt om nuance. “Ik wil helemaal niet luchtig doen over hoe pittig het soms is,” zegt ze. “Maar ín dat gegeven wil ik dat we mooie gesprekken voeren, dat er ook gelachen wordt. Ik zeg vaak: er moet lucht in. Humor, een grap, even relativeren. Dat doet zó veel.”
Wonen met zorg: zien wat nog wél kan
In haar visie op wonen met zorg draait alles om het zoeken naar wat wél kan, zonder bewoners te forceren. “Je hebt bewoners die je wat minder in de algemene ruimtes ziet,” zegt ze. “Dan kun je van alles proberen, maar soms is het echt oké om te zeggen: dit is hoe iemand het wil. Tegelijkertijd vind ik dat we hen niet mogen vergeten. Dan zeg ik tegen het team: misschien komt iemand niet naar de woonkamer, maar dan gaan wij naar hén. Even een kopje thee drinken, een praatje. Uiteindelijk wil iedereen gezien worden. Al is het pas na de vierde keer vragen, dat iemand ja zegt.”
De balans tussen zorg, gastvrijheid en huiselijkheid
Met haar hospitality-achtergrond is Petra scherp op de balans tussen mooi en leefbaar. “We willen graag dat het er prachtig uitziet, dat hoort bij Zorggroep De Laren. Maar het moet ook praktisch blijven. Je kunt iemand met Parkinson een prachtig wijnglas op een hoge poot geven. Maar als dat glas omgaat, levert het meer ongemak op dan plezier. Dan heb je het over waardigheid én comfort.”
Het gaat haar daarbij nooit om de vorm alleen, maar om het gevoel erachter. Om wat het doet voor de bewoner: dat iemand zich zeker voelt, zichzelf kan redden waar mogelijk en niet voortdurend afhankelijk hoeft te zijn voor kleine handelingen. “Als iets onnodige drempels opwerpt, dan haalt het de mens uit het moment,” legt ze uit. “Dan is het misschien wel mooi, maar niet passend.”
Wat ze het belangrijkst vindt voor bewoners
Als je haar vraagt wat het allerbelangrijkst is in het dagelijks leven van bewoners, hoeft ze niet lang na te denken. “Veiligheid,” zegt ze, “op alle vlakken. En serieus genomen worden. Met waardigheid en als volwaardig mens benaderd worden.” Ze verwijst naar een zin die ze in een training hoorde: iemand ís niet zijn dementie. “Dat vind ik zó belangrijk. Ja, er is een ziektebeeld, maar daarachter zit altijd de mens. Met geschiedenis, met eigenheid, met humor, met scherpe randjes soms. En die mens móet je blijven zien.”
En dan is er nog iets: plezier. “Ik vind dat er gelachen mag worden. Soms zit geluk in iets heel kleins. Een bewoner die vroeger dol was op advocaat met slagroom, maar dat nu niet meer mag vanwege de medicatie, dan maken we ‘vla met slagroom’. De smaak, het beeld, het gebaar: dat kleine moment van herkenning kan iemands dag maken. Dat noem ik welbevinden. En daar zijn we hier elke dag mee bezig.”
Het leven in een kleinschalige villa
De kracht van de villa’s van Zorggroep De Laren zit voor Petra in het kleinschalige karakter. “Je leeft echt met elkaar in een soort community,” zegt ze. “Je kent de bewoners, zij kennen jou. Collega’s, bewoners, visite en gasten, iedereen maakt deel uit van dat huis.”
Zoals de bewoner het al bij haar sollicitatie treffend verwoordde: “We zijn eigenlijk een soort grote familie, wij zitten bij u aan tafel, in uw huis.” Petra lacht: “Ik heb hem later nog gezegd: ‘voor mij voelt het inmiddels wel andersom, ik ben te gast in úw huis’. Maar zijn metafoor raakte wel de kern: ik draag verantwoordelijkheid voor dat geheel.”
Die verantwoordelijkheid zit voor haar juist in de kleine, dagelijkse gebaren. Petra benadrukt bijvoorbeeld hoe belangrijk het is dat collega’s kloppen en zich even voorstellen voordat ze een appartement binnenstappen. “We werken in het huis van bewoners,” zegt ze. “We lopen niet zomaar kamers in en uit. Dat gaat over autonomie en regie. Het zijn hun vier muren, hun leven.”
Team, cultuur en leiderschap
Met 42 collega’s in verschillende ploegen heeft Petra een flinke span of control. “Dat vind ik echt een uitdaging,” zegt ze eerlijk. “Je bouwt aan iets met een team en de volgende dag staat er weer een andere samenstelling. Soms voelt het alsof je iedere dag opnieuw begint.”
Die wisselende dynamiek vraagt volgens haar om voortdurende aandacht voor ritme, verbondenheid en de manier waarop collega’s met bewoners én met elkaar omgaan. “Je moet telkens opnieuw afstemmen: hoe werken we samen, wat bedoelen we als we iets afspreken, wat is de sfeer die we willen neerzetten?”
En juist in zo’n omgeving is het de kunst om niet te vervallen in de automatische piloot. “Ik kan daar echt niks mee,” zegt ze. “Het is logisch dat mensen structuur zoeken in hun werk – soms is het zelfs nodig om bepaalde dingen voor jezelf vanzelfsprekend te maken. Maar oh wee als het een riedeltje wordt. Want dan gaat de ziel eruit. Dan vergeet je te kijken naar wat je doet, voor wie je het doet.”
In de villa gaat het om de verbinding tussen hospitality en de zorg. En Petra ziet het als een belangrijke taak om haar teams daarin mee te nemen. “Ik wil ze blijven uitnodigen om vanuit empathie te kijken: wat betekent dit voor de bewoner? Wat doet dit voor iemands rust, ritme of gevoel van veiligheid?” vertelt ze. Soms vraagt dat om even stilstaan, samen opnieuw afstemmen en helderheid scheppen. Dat geeft rust voor iedereen.”
Verbinding en “company pride”
Naast de villa zelf kijkt Petra breder naar de organisatie. Ze is uitgesproken trots op Zorggroep De Laren. “Ik vind dat we het als organisatie heel goed doen,” vertelt ze. “Hoe er wordt nagedacht over kwaliteit, systemen en vooral over de bewoner, dat is echt sterk.”
Wat ze graag nog meer zou zien? Company pride. Niet als marketingterm, maar als gevoel. “Ik kom uit een wereld waar iedereen zei: ik werk bij Joop van den Ende en daar trots op was. Soms voelt het in de zorg alsof je trots een beetje moet wegmoffelen. Ik droom ervan dat iedereen straks zegt: ik werk bij Zorggroep De Laren, weet je hoe bijzonder dat is!”
Een typische dag en waar ze het liefst haar tijd aan besteedt
Een gemiddelde dag van Petra is een voortdurende schakeling tussen mens en organisatie: HR-zaken, roosters, gesprekken met sollicitanten, afstemming met collega’s, facilitaire meldingen, administratieve taken. Er gebeurt veel en geen dag loopt hetzelfde.
Toch steekt er één ding voor bovenuit: het liefst besteedt ze haar tijd aan verbinden. “Een goed gesprek met een bewoner die zich zorgen maakt over zijn partner. Een spelletje spelen met iemand die verder in het dementieproces zit. Even blijven zitten na een moeilijke ziekenhuisuitslag. Of gewoon aanschuiven bij de koffie voor iets lichts. Dat zijn de momenten waarvan ik denk: ja… dít is waarom ik dit werk doe.”
Aandacht is het mooiste wat je kunt geven
Dit uitgangspunt van Zorggroep De Laren sluit naadloos aan op hoe Petra haar werk ziet. “Voor mij komt het neer op liefde, passie en échte aandacht,” zegt ze. “Als die basis klopt, valt er veel op zijn plek. Dan kun je vanuit die kern keuzes maken: in de zorg, in hospitality en in hoe je met elkaar omgaat.”
Ook eerlijkheid hoort daarbij. Ze vertelt hoe belangrijk ze het vindt om te doen wat je belooft. “Ik heb een hekel aan iets mooi voordoen wat niet klopt. We moeten laten zien wat we écht doen, niet een plaatje neerzetten dat niet bij de praktijk hoort. Aandacht betekent voor mij ook: trouw zijn aan wie je bent, als mens én als organisatie.”
Ruilen met een andere locatiemanager?
Als ze de vraag krijgt met welke locatiemanager ze een dag of week zou willen ruilen, hoeft ze niet te kiezen. “Eigenlijk met allemaal,” lacht ze. “Iedere locatiemanager heeft een eigen kleur, een eigen manier van doen. De één heeft de activiteiten schitterend op orde, de ander heeft weer een bijzondere mix van bewoners, of een prachtig historisch pand. Ik zou van iedereen wel iets willen ‘cherry picken’ en meenemen naar Villa Duinstaete.”
Maar uiteindelijk is het duidelijk: Petra zit waar ze hoort. In een villa waar het mag schuren, mag lachen, waar mensen zichzelf mogen zijn en waar elke dag opnieuw gezocht wordt naar de balans tussen zorg, gastvrijheid en huiselijkheid.
“Als ik door de villa loop,” zegt ze, “en ik zie bewoners die zich gezien voelen, een team dat zijn best doet en kleine momenten van geluk aan tafel of in de gang, dan denk ik: dit is waar aandacht écht om draait.”
