Donderdagmiddag vond in Villa Hamer in Berg en Dal een feestelijke bijeenkomst plaats rondom de presentatie van het boek Zout kan zichzelf niet proeven, Ineke Eisenburger en haar kunstcollectie, geschreven door Ulrike Weinhold.
Met ongeveer veertig gasten, waaronder bewoners, familieleden en andere genodigden, stond de middag in het teken van Ineke Eisenburger, haar kunstcollectie en haar jarenlange verbondenheid aan het Afrika Museum in Berg en Dal. Als voormalig directeur en conservator speelde zij een grote rol in de ontwikkeling en nationale en internationale bekendheid van het museum.
Na een welkomstwoord van locatiemanager Peter Degger, die ook persoonlijke herinneringen deelde aan het Afrika Museum, vertelde auteur Ulrike Weinhold over het ontstaan van het boek. Twee jaar geleden ontstond het idee om een eerbetoon te maken aan Ineke Eisenburger als persoon én aan haar levenswerk.
Het boek laat een selectie zien uit de privékunstcollectie van Ineke Eisenburger en gaat over de relatie tussen mensen en de objecten waarmee zij zich verbonden voelen. Volgens Weinhold vertellen kunstwerken niet alleen iets over cultuur of geschiedenis, maar ook over de mens die ze verzamelt.
De titel Zout kan zichzelf niet proeven verwijst volgens Weinhold naar verbinding. Mensen hebben anderen nodig om zichzelf beter te leren kennen en begrijpen.
Tijdens haar lezing sprak Weinhold over de brede belangstelling en open blik van Ineke Eisenburger. Over haar vermogen om in zowel grote als kleine en onverwachte objecten iets bijzonders te zien. Volgens Weinhold kenmerken juist die nieuwsgierigheid en brede manier van kijken haar als mens. Eigenschappen die volgens haar niet alleen zichtbaar waren in haar werk voor het Afrika Museum, maar ook in haar persoonlijke collectie.
Ook noemde zij het boek een manier om iets van Ineke Eisenburger en haar verhaal vast te leggen voor de toekomst. Daarnaast sprak zij over het belang van het bewaren van verhalen, collecties en perspectieven die laten zien hoe veelzijdig mensen en culturen kunnen zijn.
Na de officiële overhandiging van het boek aan Ineke Eisenburger bleef het nog lang gezellig in de villa. Er werd geproost, nagepraat en veel herinneringen opgehaald. Mevrouw Eisenburger was zichtbaar ontroerd door het eerbetoon en alle mensen die speciaal voor haar aanwezig waren.
